شتر ماده به صورتى بود كه تنها در روزى كه نوبتش بود براى نوشيدن آب مىآمد و در آن روز او را نگاه مىداشتند و بزرگ و كوچك از شيرش مىآشاميدند ، سپس در روز آينده ، قوم ثمود از آب مىآشاميدند و شتر ماده براى نوشيدن آب نمىآمد . ( 1 ) اما آنها نسبت به دستور خداوند راه طغيان و نافرمانى را در پيش گرفتند و بعضى نزد بعضى ديگر مىرفتند و مىگفتند : شتر ماده را بكشيد و از دست آن راحت شويد . ما راضى نيستيم كه يك روز ، چشمه ويژهء ما و روز ديگر ويژهء شتر ماده باشد . سپس گفتند چه كسى داوطلب مىشود كه شتر ماده را بكشد تا جايزه به او بدهيم ؟ ! در اين هنگام مردى سرخ چهره و آبى چشم كه ولد الزنا بود و پدرش را كسى نمىشناخت و به او قدّار مىگفتند و يكى از اشقيا و بدبخت‌هايى بود كه حتى قوم ثمود از او بدشان مىآمد ، داوطلب شد و جايزه‌اى براى او در نظر گرفتند . ( 2 ) اين مرد شقى به جايى رفت كه شتر ماده براى نوشيدن آب به آنجا مىآمد و منتظر ماند تا اين كه شتر ماده آب نوشيد و هنگامى كه مىخواست برگردد ، در سر راهش كمين كرد و با شمشير ضربه‌اى به او زد ، ولى ضربه كارگر نشد . او ضربهء ديگرى بر او وارد كرد و شتر ماده به پهلو بر زمين افتاد . بچه‌اش فرار كرد و به بالاى كوه رفت و سرش را به آسمان گرفت و سه مرتبه نعره كشيد . تا اين كه تمام قوم ثمود آمدند و همگى با وارد كردن ضربه‌اى در قتل شتر شركت كردند و سپس گوشتش را تقسيم كردند و هيچ كوچك و بزرگى نماند ، مگر آن كه از گوشت شتر ماده لقمه‌اى خورد . ( 3 ) هنگامى كه صالح اين منظره را ديد ، نزد آنها رفت و گفت : اى قوم ! چه چيزى باعث شد كه مرتكب اين كار ناشايست شديد ؟ چرا از دستورهاى الهى سرپيچى كرديد ؟ پس خداوند تبارك و تعالى به صالح عليه السّلام وحى فرستاد كه قوم تو تباهى و سركشى كردند و شترى را كه خداوند به عنوان حجّتش به سوى آنها فرستاده بود ؛ به قتل رساندند . در حالى كه هيچ ضررى براى آنها نداشت و بلكه منفعتش بسيار زياد بود . به آنها بگو كه من پس از سه روز عذابم را نازل مىكنم و اگر توبه كنند ؛ توبهء آنها را مىپذيرم و از عذابشان مىگذرم و اگر توبه نكنند و به سوى خدا بازنگردند ؛ عذابم را در روز سوم بر آنها نازل خواهم كرد . صالح به سوى قوم خويش آمد و گفت : اى قوم ، من رسول پروردگارتان به سوى شما هستم و او مىگويد : اگر توبه كنيد و برگرديد و استغفار كنيد ، شما را مىبخشم و توبهء شما را مىپذيرم .